وَالنِّيَّةُ افْضَلُ مِنَ الْعَمَلِ ، الا وَانَّ النِّيَّةَ هُوَ الْعَمَلُ ، ثُمَّ تَلا قَوْلَهُ عَزَّوَجَلَّ « قُلْ كُلٌّ يَعْمَل‌ُعَلى شاكِلَتِهِ » يَعْنى نِيَّتِهِ . « 1 » منظور حضرت حق از احسن عمل ، عمل فراوان و كميّت دار نيست ، بلكه قصد حضرت ربّ العزه از اين حقيقت ، عمل بهتر و آراسته‌تر و با كيفيت معنوى بهتر است . اصابهء در عمل نتيجهء خوف از خدا و نيّت صادقانه و نيك است . ماندن بر عمل تا خالص شدنش از تمام شوائب ظاهرى و باطنى سخت‌تر از خود عمل است ، عمل خالص عملى است كه نسبت به آن توقع تعريفى از احدى جز خداوند نداشته باشى و نيّت از عمل برتر است ، و به حقيقت بدان كه نيت ، همان عمل است ، سپس حضرت صادق اين آيه را تلاوت فرمودند : « هر كسى بر اساس نيّت خود عمل مىكند » . جانا نظرى كه ناتوانم * بخشا كه به لب رسيدجانم درياب كه نيك دردمندم * بشتاب كه سخت ناتوانم من خسته كه روى تو نبينم * آخر به چه روى زنده مانم گفتى كه به مردى از غم ما * تعجيل مكن كه اندر آنم اينك بدر تو آمدم باز * تا بر سر كوت جان فشانم افسوس بود كه بهر جانى * از خاك در تو باز مانم مردن به از آن كه زيست بايد * بى دوست بكام دشمنانم از راحت اين جهان ندارم * جز درد دلى كز او بجانم بنهادم پاى بر سر جان * زان دستخوش غم جهانم كاريم فتاده است مشكل * بيرون شد كار مىندانم

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 17 ، حديث 4 ؛ بحار الأنوار : 67 / 230 ، باب 54 ، حديث 6 ؛ تفسير الصافى : 5 / 200 ، ذيل آيهء 2 سورهء ملك .